Wat gelooft u?

Ik ben gedoopt, ter communie geweest en gevormd. Met mijn ouders en mijn klas heb ik vaak in de kerk gezeten. Ik ken de verhalen achter Pasen, Hemelvaart en Pinksteren. Toch dacht ik als kind: als ik ooit kinderen krijg, worden ze niet gedoopt. Wat er in de Bijbel staat vond ik niet allemaal even geloofwaardig. Waarom zou het christendom het eigenlijk beter weten dan de islam? Ik heb nooit gedacht dat er geen God zou kunnen bestaan, maar dat die specifieke verhalen over Adam en Eva, Noach en Jezus allemaal zouden kloppen, leek me erg onwaarschijnlijk. Is het niet verdacht toevallig dat bijna iedereen in het geloof van zijn ouders gelooft? Hoe kan dat iets met de waarheid te maken hebben? Tegenwoordig lijken veel ouders zo te denken. De eerste heilige communie wordt niet meer voorbereid op school en steeds minder kinderen worden gedoopt. Nu denk ik: wat zonde! Die avonden dat ik me in de kerk verveelde, daar kijk in bijna met weemoed op terug. De Bijbelverhalen horen bij de plek waar ik vandaan kom en worden al eeuwenlang verteld. Ik ben blij dat ik ze ken en ook de mijne kan noemen. Of ze werkelijk iets met God te maken hebben weet ik niet, maar dat is niet het enige waar het om gaat. Als ik niet was opgevoed met dit geloof, had ik naar elke religie gekeken zoals ik nu kijk naar alle andere, van op gepaste afstand. Nu ken ik een religie van binnenuit, heb ik deelgenomen aan de rituelen en ken ik de symbolen, niet door er iets over gelezen te hebben, maar door ze in mijn eigen leven te ervaren. De religie heeft niet alleen te maken met geloof, maar ook met een cultuur die je de rest van je leven bij je draagt. Nu denk ik: als ik ooit kinderen krijg wil ik ze dopen, hier in Lemelerveld. Dan wil ik dat ze de verhalen kennen uit hun eigen cultuur en vertel ik ze alsof ze waar zijn. De magie daarvan kun je een kind niet ontzeggen. Misschien denkt u: wat maakt het uit, over vijftig jaar gaat er toch niemand meer naar de kerk en is het met het geloof gedaan. Wees maar niet bang, want zonder mythes en rituelen kan de mens toch niet. Denk maar aan de paasvuren, waarvan we ons bijna niet meer realiseren dat ze altijd met het geloof te maken hebben gehad. Als ik zie met hoeveel passie de houtstapels worden gebouwd en hoe de mensen vol ontzag naar de vlammen staren, gaat dit ritueel nog wel een paar eeuwen mee. Niet omdat Ostara, de Germaanse lentegodin, of het christelijke idee van God onsterfelijk zijn, maar omdat de wil te geloven in de mens zit. Het geloof, de mythe en de rituelen brengen de mens bijeen en geven betekenis. Ik zeg niet: ik geloof in God. Ik zeg: ik geloof.

[Deze column is eerder gepubliceerd in De Lemelervelder.]